Ezels maken me rijk.

Toen ik tijdens een zomervakantie met mijn ezel een camping op liep kwam er een jongen op me af: ”Mag ik wat vragen? Ben jij nou arm? Want je komt met een ezel”. Ik vertelde de jongen dat ik inderdaad niet veel geld heb, maar dat ik me rijk voel omdat ik wandelen en buiten zijn en omgaan met dieren heel leuk vind.

Het dagelijks leven vanuit de bijstand lukt me goed. Ik vat het maar op als een ”sport” om zo zuinig mogelijk te leven. Ik kan me erbij neerleggen om niet op reis te gaan naar verre landen of steden, niet te gaan uiteten, zelden naar de film, nooit naar een theater, spullen te kopen op marktplaats en in kringloopwinkels. Ik heb een leuk huis, een fijne kachel, een moestuin en maak volop muziek. Het onderhouden van mijn huis is wel een zorg waar ik wakker van kan liggen.

Vanuit het verleden horen ezels bij de arme mensen. Rijken hebben een paard. Inderdaad, als je er eentje moet kopen, dan zijn ezels een stuk goedkoper in prijs, nu ook nog. En in onderhoud is een ezel denk ik ook minder duur.

Ondernemer zijn vanuit de bijstand is een hele kunst. Ik heb gewoon niets om te investeren. Dus ik investeer alleen in tijd, energie en acties. Ik gebruik alle gratis publiciteitskanalen die ik kan vinden en ga naar ondernemersbijeenkomsten waar je iets kunt leren, waarvoor je alleen je kopje thee hoeft te betalen. De ondernemerscursussen vliegen me om de ogen op internet, maar als ik naar de prijs kijk…………..had ik maar een ezel die goud poept, zoals in het verhaal van Tafeltje dekje, ezeltje strekje. Of zo’n cursus is blijkbaar niet de weg voor mij. Lekker zelf pionieren.

200px-Ezelpieck

Gelukkig ben ik gezegend met een rijke geest. Ik blijf dromen hebben en ondernemerslust en laat de moed niet zakken. En toch knaagt er wat. Op dit moment (te) weinig geld hebben lijkt een soort van toestand waar moeilijk uit te komen is. Er komen veel enthousiastelingen op mijn pad die wat ik te bieden heb niet kunnen betalen. Gelijke trekt gelijke aan, zeg maar. Je kunt het proberen om gratis te krijgen wat ik mijn aanbod heb staan, maar dan zeg ik NEE. Ik wil mijzelf als ondernemer serieus nemen. Diensten ruilen vind ik wel een heel goed idee.

Op weg naar Zuid-Frankrijk, ergens in Belgie, stuitte ezel Frits en ik vlak voor een dorp waar ik wilde overnachten, op een veerooster. Dat is een lastig obstakel. Ik had planken nodig om erover heen te komen met ezel en wist niet hoe ik daaraan moest komen. Dus ik ging in de berm zitten wachten. Zo om de 5 minuten kwam er een auto langs. De mensen in de eerste paar auto’s vonden het een rare vraag. En toen, na ongeveer 20 minuten gewoon wachten en niks doen, kwam een werkauto langs met daarin een werkman en die had planken. We konden verder! Conclusie hieruit: als je weet wat je nodig hebt en je vergeet te denken dat dit onmogelijk is, dan is het er. Een wijze les en een mooie ervaring.

BIJNA BELGIE DOOR

En nu bij het ondernemen heb ik ook weer een obstakel: Ik heb planken nodig om over het probleem van te weinig geld en te weinig klanten heen te komen.  Maar ik weet even niet hoe ik daaraan moet komen en ik weet op nu ook niet hoe die planken eruit moeten zien. Dus ik ga maar even ”in de berm” zitten wachten tot er hulp komt, van binnenuit of van buitenaf, ook dat weet ik niet. In mijn gedachten spreek ik mijzelf toe: elke keer als ik denk aan te weinig geld, te weinig klanten, denk ik meteen daarna  ”delete” en ”vervang voor ”meer dan genoeg”.  Ik wil heel erg graag kunnen leven van mijn eigen werk, een eigen tiny huis realiseren, met een moestuin, een paar eigen grote ezels en van daaruit werken en mensen meenemen op tochten. Ik ga vergeten te denken dat dit onmogelijk is.

 

 

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858

 

 

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

Waarom jij ook eens met een ezel zou moeten gaan wandelen.

Niks moet natuurlijk. Wel ga ik nu voor jou invullen waarom je het wandelen met ezel wel eens zou kunnen gaan proberen. En of je het dan daadwerkelijk een keer komt doen, beslis je natuurlijk zelf.

Allereerst is het natuurlijk hartstikke leuk om te doen. Je bent lekker buiten, je bent actief bezig, je geniet van het wandelen en van het contact maken met een leuk en lief dier.

Je doet iets wat (zeer waarschijnlijk) nieuw is voor je. Dat verruimt je blikveld. Je ziet alles in een ander perspectief. Je bekijkt even de wereld door de ogen van een dier. Dat is echt anders dan door de ogen van de krant, de tv of sociale media.

Je leert om eens ”iets geks” te doen en dat gewoon te doen. Zeker belangrijk voor mensen die een nette baan hebben, doorgaans in een net pak lopen en altijd maar in het gareel (moeten) lopen. Ik durf te wedden dat sommige zich al van te voren schamen bij het idee dat een collega hen ”betrapt” dat ze jou met een echte ezel hebben zien lopen. Maar als je het dan wel doet, zul je merken dat voorbijgangers vrolijk lachend naar je zwaaien en/of een leuk gesprek beginnen, want je valt wel op op deze manier en dat het een prettige bezigheid is, straalt er vanaf, tenminste als de ezel lekker meewerkt.

Je leert ervan op een andere manier dan met je hoofd, uit boeken of via de media. Je leert door ervaring. Ezelwandelen is een cursus mindfulness,  lichaamsbeweging, contact maken met dieren, jezelf leren kennen, gezelligheid alles in één.

Ook al ga je met de meest brave en ervaren wandelezel, je maakt bijna altijd wat avontuurlijks mee: de ezel glipt je uit de handen, hilarische taferelen bij een bruggetje, spannende smalle randjes langs sloten, er komt een koets met paarden en je ezel wil er achteraan rennen, kortom je maakt eens wat mee.

In deze tijd van heftige politiek, grote milieu-perikelen, sociale onrust, grote geldkwesties lijkt even wandelen met een ezel misschien een onzinnige bezigheid. Maar na die wandeling constateer je dat je even helemaal je hoofd hebt leeg gemaakt, dat je verbinding hebt gemaakt met een dier, met de natuur en met jezelf. En dat heeft als resultaat dat je beter bestand bent tegen alle grote problemen, dat de wereld leuker en vrolijker wordt.

20160814_155915-2

En dit zeiden enkele dappere dames en heren die dit avontuur aandurfden:

  • Silvia: Margo, dank voor deze prachtige dag, nu lekker met de voetjes omhoog op de bank nagenieten.
  • Hilda: Wat is het toch ontzettend leuk om op stap te gaan met ezels.
  • Jenneke: Het heeft me erg goed gedaan om zo rustig door de natuur te wandelen en de zachtheid van de ezels te voelen.
  • Anant: Bijzondere ervaring. De ezel bleek donders goed in de smiezen te hebben wanneer ik niet met mijn aandacht bij hem was. Dat resulteerde dan meteen in stilstaan en een poging om eens heerlijk te snoepen van de grote hoeveelheid gevallen eikels. En krijg zo’n dier dan maar weer eens op gang… 
  • Anna Maria: Ik heb t erg naar mijn zin gehad en vond t raar om zondag thuis te komen, een andere wereld….

En nu jij?

Waarom met een ezel wandelen?

Onderweg, als ik met een ezel op trektocht ben, of gewoon een dag aan de wandel, vragen mensen mij altijd waarom ik dat doe. Het eenvoudige antwoord: ” Het is leuk” is blijkbaar niet voldoende want dan volgt meestal een tweede vraag.

Met een ezel wandelen doet niet iedereen. En als je iets bijzonders doet, willen mensen weten waarom, dat vind ik heel begrijpelijk. Ik zal proberen uit te leggen wat ik er nu zo mooi en leuk aan vind en waarom ik het zo prettig  vind om te doen. Of jij dan een keer mee wil gaan, moet je zelf beslissen. Waarom jij ook eens met een ezel moet gaan wandelen komt in een volgend blogbericht.

margofrits-10

Op zich gaat het helemaal niet om die ezel. Ja, het is een lief en prachtig dier en geschikt om te wandelen, maar het zou net zo goed een pony, een kameel, een lama of een rund kunnen zijn. Ik heb ook eens een bericht gelezen van een vrouw die rondtrok met een koe.

  • Het gaat mij om het buiten zijn. Wandelen kost energie, maar ik krijg er ook heel veel energie van. Ik voel de rust en de stilte om me heen, ik zie een mooi landschap, ik kom mooie vogels en leuke plantjes tegen en aardige mensen.
  • Ik ben in beweging, dat is mijn manier van sport. Omdat ik een getrainde ezel heb, die ik in conditie wil houden, ga ik ook geregeld op pad. Dat is net als hondenbezitters, die maken ook heel vaak een wandeling. Dus ik verveel me nooit.
  • Het is voor mij een (levens)-project. Het geeft mijn leven een doel en daardoor een richting. Ik ben bezig stallen schoon te maken, ik moet actie ondernemen om mijn wandeluitrusting en ezelspullen in orde te houden, ik heb een reden om te trainen en om tochten te maken, ik zoek plekken en streken uit waar ik heen wil.
  •  Door dat denken en dromen over waar ik heen wil, blijf ik enthousiast en open voor nieuwe dingen, het geeft mij levensenergie. Zo heb ik de wens om nog eens meerdere maanden te gaan rondtrekken en het liefst zou ik een keer heel lang achterelkaar op stap gaan met 2 mensen en 2 ezels.
  • Door mezelf te verbinden met een dier ben ik veel gaan voelen en begrijpen wat het is om een band te hebben met een levend wezen. Met mensen is dat meestal ingewikkelder. Maar door dat dier voel ik dat ik ook dichter bij mensen kan zijn. En dieren hebben ons veel te vertellen. Je kunt heel veel van ze leren.
  • Ik kom mensen tegen die ezels ook leuk vinden, ik heb een hobby om te delen, ik heb altijd wat om over te praten en ik ontmoet onderweg altijd heel veel mensen, ik beleef avonturen.
  • Mijn leven is nooit saai. Ik zou ik het eentonig vinden als ik thuis bleef zitten, als ik alleen thuis zou zitten en tv keek met de poes op schoot (soms ook leuk). Zelf iets doen vind ik mooier dan lezen over of kijken naar, dan ben je slechts een toeschouwer.

Dus mijn totale conclusie is dat wandelen met een ezel mij maakt tot deelneemster van het leven. Ik ben bezig met mijn eigen ding, ga erin op en maak van daar uit verbinding met anderen. Dat is voor mij een ervaring die me heel rijk maakt.

Nieuw oud blog

Vandaag blaas ik mijn reisblog nieuw leven in. Ik heb de blog een paar jaar niet bijgehouden. Eigenlijk weet ik niet goed waarom, gewoon niet gedaan. Maar nu transformeer ik de reisblog naar een werk-blog. In 7 jaren lopen en werken met ezels heb ik veel geleerd, ontzettend veel en dat wil ik graag delen. Ik zet de ezels in als leermeesters voor wie daarvoor open staat.

Ik ga niet proberen alles te vertellen wat in die jaren van geen blog is gebeurd. Niet elk dagje wandelen is van belang. Dus ik breng jullie nu eerst even op de hoogte hoe het nu is. Regelmatig geef ik een lezing over mijn tochten met ezels. Dan hoor ik wat mensen van mijn verhaal vinden. Het raakt mensen omdat het zo eenvoudig is: lopen en kamperen met een dier. Ik ontmoet daardoor alleen maar behulpzame, zorgzame, leuke en lieve mensen onderweg. Een ezel is een grote verbinder, hij brengt verbindingen tussen mensen tot stand. Ik ontmoet het goede in de mens.

In 2011 verloor ik mijn baan. Ik werkte in de natuur-en milieueducatie, met kinderen in het bos, ik vond het een prachtig vak, maar er was geen geld meer voor. In 2012 greep ik toen de kans om met ezel Frits in 4 maanden naar Zuid-Frankrijk te lopen, want ik had er de tijd en de ruimte voor. En het was een zeer geslaagd project.

Met ezels op pad is een project geheel voor mijzelf, ik heb niks te maken met wat andere mensen of instanties van me willen, niks te maken met moeten presteren wat een ander voor me bedacht heeft. Zelf alles managen. Doen wat ik zelf leuk en belangrijk vind: verbinding maken met dieren, mensen en de natuur.

Solliciteren heb ik ook gedaan en doe ik noodgedwongen nog steeds. Ik heb al meer dan 1200 brieven geschreven. Maar het lukt me niet om te passen in de profielen die gevraagd worden. Een vrouw van net 50+ met ezel die haar eigen weg zoekt past lastig in lijstjes met functie-eisen.

Sinds een jaar heb ik gelukkig toestemming van de instanties om mijn eigen bedrijf te hebben, part-time. En dat lukt best wel… ongeveer de helft van mijn uitkering verdien ik nu zelf. Ik heb geen rode cent om te investeren, dus ik doe het met wat ik heb: één eigen ezel en een paar ezels die ik mag lenen, wat ezelspullen en wandelschoenen, een hoop plannen en ideeen in mijn hoofd, heel veel ervaring met het wandelen met ezels, ervaring met het begeleiden van (groepen) mensen, een laptop, wat praktijkervaring over publicatiemiddelen, en veel enthousiasme en doorzettingsvermogen.

Daarom dus zien jullie de laatste tijd Margometezel op social media verschijnen en uitnodigingen om eens mee te gaan. Daarom dus nieuw leven in deze blog. Tot een volgende keer of natuurlijk tot op een ezelwandeling.

koniginnedagwandeling_2011_010[2]

 

 

 

 

 

 

Wat er na onze Frankrijk-tocht allemaal gebeurde

hallo lezers,

Als meer dan een jaar geen bericht geplaatst. Maar Frits en ik wandelen nog hoor, en wel bijna elke week.

Er is van alles gebeurd nadat Frits en ik terugkwamen van Frankrijk.

Net terug van die prachtige ervaring waarin ik heel veel moois en heel veel gastvrijheid heb ervaren werd ik door de gemeente in een verschrikkelijk banen-zoek-programma gestopt, namelijk Workfast. Dit is geen mopper-blog over werkeloosheid, dus ik bespaar jullie de details. Na 5 dagen heb ik aangegeven aan de coach-ambtenaar dat dit programma niet bij me past,  ik wil niet behandeld worden als een crimineel die geen baan wil. Gevolg: een maand zonder geld, opnieuw uitkering aanvragen en vanaf december mocht ik meedoen met een reintegratie-programma via de sociale werkplaats. Met mij is natuurlijk niets aan de hand is, waardoor ik  op een sociale werkplaats zou moeten zitten, maar alles is beter dan onder druk worden gezet. Dat past niet bij een ezelwandelaarster die geleerd heeft dat stress nergens goed voor is. De sfeer op de afdeling Commercie, waar ik nu werk is goed, ik word goed geholpen in het zoeken naar een baan. Nu zit ik daar nog steeds en doe een soort van secretaressebaantje, wat best leuk en leerzaam is, maar binnenkort helaas ook weer afloopt.

Tussendoor heb ik een mooie website helemaal zelf gebouwd:  http:\\margometezel.webklik.nl

Je kunt mee ezelwandelen! Je kunt ook gecoached worden door een ezel en je kunt een kinderfeestje komen doen met ezels.

Door vrienden/vriendinnen mee te nemen op ezelwandeltochten kon ik andere ezels trainen. Harm, de ezelliefhebber waarbij Frits onderdak heeft, vond het helemaal prima dat ik ook Frank, Hendrik, Bente en Lies meenam op tocht. Inmiddels hebben we 5 goede wandelezels. Mijn favoriete rondje is nog steeds de route van 18 km langs het Junner Koeland. Frits kent de route uit zijn hoofd en kan hem voor mij uit lopen.

Soms vinden mensen me op Internet, mensen die ook met een ezel willen gaan lopen voor langere tijd en benaderen me voor advies, hartstikke leuk.

Met Stichting Empower, de kracht van autisme, ben ik een samenwerking aangegaan. De bedoeling is om kinderen/jongeren met autisme mee te nemen op ezeltrektocht. Dit vind ik helemaal geweldig! We hebben een leuke try-out achter de rug, waarbij 5 autistische kinderen, 4 begeleiders en de ezels Frank, Frits en Hendrik mee gingen.

In mei 2013 heb ik nog een klein rondje Vechtdal gelopen met Frits en in augustus vorig jaar hebben Frits en ik in 2 weken een rondje Gelderland-Overijssel gedaan. Daar heb ik geen blog van gemaakt, gewoon omdat het allemaal niet zo spectaculair was als mijn tocht naar Zuid-Frankrijk. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje saai, kamperen op campings en lopen in bekend landschap. En wat zijn die Nederlanders nieuwsgierig! Ik moest de hele dag vragen beantwoorden en werd daar soms erg moe van. De meest gestelde vraag: ”waarom doe je dit, wandelen met een ezel?”

Nieuwe plannen: een rondje Overijssel, Twente, Duitsland van een week begin mei.

Wanneer ik weer een tweede traject in Frankrijk ga doen weet ik nog niet. Dat hangt af van wel of niet werk vinden. Geen werk heeft tot gevolg: wel tijd, maar geen geld. Wel werk: het omgekeerde. Maar ik houd moed. In de huidige tijd is er weinig kans op vast werk, dus ik reken erop dat ik in de komende jaren wel een keer in de goede combinatie terecht kom: wel tijd en wel geld!  Ik houd jullie op de hoogte!